czwartek, 19 października 2023

Witryny, ażury i ser

 


Wyszłam do sklepu po ser i masło, a tu nagle w witrynie Marcel Proust i to nawet ustawiony nie po trzy, jak w Stronie Swanna, ale po siedem. Jak dobrze mieć księgarnię w drodze po ser, człowiek czuje się od razu lepiej i bardziej wzniośle, nawet jeśli nie wchodzi do środka. Może stanąć i się wzruszyć. Ładne wydanie, nie rozpadnięte i pewnie większa czcionka niż w moim, ale tłumaczenie to samo, Boya, więc nie weszłam. Będę czytać sobie mojego starego Swanna, który każdą kartkę ma osobno. Ale to nie teraz, bo teraz wzięłam z półki Siedliska. Siedliska kupiłam ponad szesnaście lat temu, kiedy żyła moja Babcia i na początku września zawsze dawała mi pieniądze na zeszyty, bo zeszyty teraz takie drogie. Zawsze robiłam sobie z części tych pieniędzy prezent i kupowałam coś poza zeszytami. 


Siedliska czekały na swoją kolej prawie dwadzieścia lat, są grube, czytałam ponad miesiąc, ale nie spieszyłam się. Księżna Matylda Sapieha (z d. Windisch-Graetz) żyła 95 lat, przeżyła zabory, dwie wojny światowe, spisała wspomnienia dla swoich wnucząt, przy takiej lekturze nie potrzeba się spieszyć.

Pomijając szeroką panoramę polityczną, obyczaje, wydarzenia, dla mnie szczególnie ciekawe było spojrzenie z drugiej strony, czyli po pierwsze spojrzenie Austriaczki, która wyszła za mąż za Polaka w trakcie trwania zaborów, po drugie spojrzenie księżnej, która miała pod swoim władaniem ziemie pewną liczbę chłopów. Niedawno przeczytałam "Pańszczyznę", więc byłam ciekawa, jak gnębienie i ucisk chłopów wygląda w relacji ziemiańskiej. Można powiedzieć, że wygląda interesująco.

Same wspomnienia również bardzo, bardzo interesujące, można się pogrążyć w tamte czasy, zamyślić nad losem, bo szczęścia, nieszczęścia wszyscy doświadczają niezależnie od pozycji i pochodzenia. Przemijanie tylu ludzi i miejsc no i ta straszna rzecz. Wojna. 

Do wspomnień dołączone zostało kilka listów księcia Pawła Sapiehy:

"Mama grała przed kilku dniami Prélude Chopina, ja u siebie siedziałem, czytałem (to rzadkość ogromna) i uderzyło mnie, że muzyka ta, tak powolna, stateczna, zupełnie robi wrażenie gawędy przy kominku: on z cybuchem długim, ona w czepeczku białym z falbanką udającą koronkę, w samym środku głowy już siwe włosy równiutko rozdzielone, gładziutko na dwie strony zaczesane, z robótką w ręku, a na trzeciego sąsiad z tabakierką w lewym ręku, wszyscy na fotelach - gaworzą. Zaczęto od pogody , jesiennej, raczej mglistej, dziś właśnie raczej niemiłej, a potem o zbiorach kartofelek była mowa, o gumiennym, co zbił trochę fornala Jaśka, no i o księdzu proboszczu chwilę, co się spóźnia na  taroka(...)

Takich gawęd i rozmów, przy kominku, w dzień jesienny pod wieczór, z panem sąsiadem, czekając na taroka z proboszczem, dziś już nie ma. Czy szkoda? I tak i nie!"

My i nasze Siedliska, Matylda z Windisch - Graetzów Sapieżyna

szkoda że nie więcej, bo pisał bardzo ciekawie i z werwą i kilkanaście wierszy Matyldy, które, przyznam się, ominęłam, bo nie dało si ich czytać, z czego sama autorka zresztą zdawała sobie sprawę. Natomiast świadectwo czasów dała znakomite.

Zaczęłam Siedliska pod koniec sierpnia, skończyłam w październiku i znowu tak bardzo długo nie było mnie na blogu. Od przejścia na emeryturę czas stał się bardzo podchwytliwym medium, próbuję odzyskać te liczne godziny, które płyną wolno od świtu do zmierzchu i które trzeba zabijać lekturą albo spacerem, bo w przeciwnym razem ciągną się bez końca. Nic z tego, mimo usilnych starań, mimo skrupulatnych planowań w licznych notesach, po ósmej rano zaraz jest ósma wieczór, a po niedzielnym wieczorze, natychmiast jest sobota rano. Może przestać o nim myśleć i wtedy znowu lato będzie trwało bez końca? No nie wiem. Na wszelki wypadek staram się nie myśleć i robić na drutach. 

Z tego niemyślenia wyszły mi urocze ażurowe skarpetki z białej Artisan Alize.



Wzór to jesienne jagody z książki Knitting Bible i muszę przyznać, że wyszły uroczo i mam ochotę zrobić sobie sweter z tym wzorem.

Mniej uroczo poszło mi ze swetrem zimowym. Okazało się bowiem, że przy robieniu na drutach lepiej raczej myśleć niż nie myśleć. Otóż wzięłam udział w  akcji Pogromca zapasów na Instagramie, która to akcja polegała na przerabianiu swoich zapasów i nie kupowaniu włóczki (chyba że braknie na sweter). Ponieważ mam trochę (eufemizm roku) zapasów, więc oczywiście wzięłam udział w akcji. Teraz już wiem, czego nie należy w takiej akcji robić. Nie należy robić na cienkich drutach ażurowych skarpetek, które pochłaniają minimalne ilości włóczki, nie należy robić dziecięcych czapeczek, które pochłaniają minimalne ilości włóczki. Nie należy też robić szarego swetra z grubej gryzącej wełny, kiedy ma się dwa motki pięknej szarej i pięć motków brzydkiej granatowej wełny. Zaczęłam szary sweter z myślą, że może polubię się z granatową. Nie polubiłam się, mało tego, doszłam do wniosku, że nie ma sensu robić sobie swetra w brzydkich kolorach tylko dlatego, że takie kolory akurat się ma. W związku z tym musiałam dokupić szarej. Dlaczego nie zaczęłam robić swetra z włóczek, które mam w ilościach odpowiednich sweter? Freud pewnie to wie. 

Pewnie ja też podświadomie o tym wiedziałam, no ale trudno, stało się, szara dokupiona, sweter zrobiony prawie do ściągacza w korpusie i (tu złota myśl dziewiarek) - jeżeli sweter wydaje ci się za ciasny po zrobieniu karczku, to nie zrobi się luźny po skończeniu korpusu. Mówiąc wprost - szary sweter do prucia. 


Z nerwów zaczęłam robić skarpetki i czapkę. Zauważyłam, że nie da się ich robić jednocześnie, szkoda, bo robi się nieco zimno na dworze, ale co poradzić. Pozostaje o tym nie myśleć, robić na drutach powoli i ładnie, czytać długo jak grube i szybko jak cienkie, czas wtedy zwolni a robótki wypięknieją, czego sobie i Wam serdecznie życzę.

Dziękuję bardzo za odwiedziny i przemiłe komentarze, dobrego dnia!

Siedliska zakładałam śliczną zakładką z Ogarniete.pl (tam też kupiłam liczne naklejki, ale o tym może w następnych odcinkach)



Chodziłam też na spacery w miejsca ładne i nieładne:










14 komentarzy:

  1. Jakie piękne jest to nieładne, drewniane miejsce, gdzie chodziłaś. Gackowa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Leśne i polne to okolice Piotrkowa, a to drewniane to Zgierz. W Zgierzu trzeba się nakadrować, żeby było ładnie 😅

      Usuń
  2. Nawet jeśli chodziłaś w miejsca nieładne, to na zdjęciach widzę same ładne.
    Zwłaszcza ten stary, drewniany budynek budzi ciekawość. Co to jest?
    Sweter musiał Cię strasznie gryźć w szyję, bo minę masz taką, jakbyś się zastanawiała, jakby tu ugryźć go.
    Skarpetki urocze, tylko te dziurki - zimno będzie przez nie włazić, chociaż zawsze można założyć jeszcze jedne pod spód, np. w kontrastowym kolorze.
    No i tak sobie myślę, że firmy kurierskie powinny wprowadzić zerową taryfę na książki używane - wtedy pożyczanie na odległość by kwitło. Bo przecież nie będę kupować książki za każdym razem, gdy ją smakowicie opiszesz.
    Powodzenia w przerabianiu swetra!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Jest kilka takich odnowionych domków w Zgierzu. To tak zwane domy tkaczy.
      Hyhy, za każdym razem kiedy przymierzałam, mąż proponował, żebym poruszała głową. 🤭🤣
      Skarpetki mają być do spania, ale myślę że do butów w takim przejściowym sezonie dadzą radę.
      O tak, powinna być opcja czytelnicza w firmach kurierskich 🤣
      Dziękuję i pozdrawiam serdecznie ♥️

      Usuń
  3. https://rekoczynywilenskie.blogspot.com/20 października 2023 11:42

    "...człowiek czuje się od razu lepiej i bardziej wzniośle, nawet jeśli nie wchodzi do środka." O ile Ciebie znam, to chyba raczej po ser już nie pójdziesz, ale księgarni nie ominiesz. Skarpety wspaniałe, nawet ażur z odpowiedniej włóczki potrafi ogrzewać nogi. Życzę szybkiego polubienia się z dzierganym swetrem, bo taki ciepły chyba już niebawem przyda się. Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No u mnie książka zawsze przed serem :))
      Dziękuję bardzo, włóczkę kupiłam pod Twoim wpływem i faktycznie jest fajna.
      Mam nadzieję że się polubimy że swetrem, pozdrawiam serdecznie! ❤️

      Usuń
  4. Sweter z jedwabną podszewką. Może byłby miły?

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja z szyciem to nie za bardzo, myślę że jako odzież wierzchnia to dam radę 😅

      Usuń
  5. Skarpetki super! A sweter jeszcze piękniejszy, naprawdę wyszedł za mały?... Kto powiedział, że musisz w nim ruszać rękami czy w ogóle oddychać?.... >0<
    Były jakieś miejsca nieładne na tych zdjęciach? Bo mi się wszystkie podobały! Szczególnie pieseł i jabłonka.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję! Naprawdę, w dodatku fatalnie się układał u góry.
      Hyhy, będę w nim wychodzić przy dwudziestu stopniach i i chodzić wolno, żeby się nie spocić 🤣😅
      No Zgierz nie jest ładny, ma tylko kilka ładnych miejsc. Pozdrawiam!

      Usuń
  6. Skarpetki cudne. Swetra szkoda, bo wyglądał na ciepły, a ten brzydki dom tkaczy wygląda intrygująco - pomyślałam nawet, że on specjalnie taki, żeby przyciągnąć wzrok i zaprosić do skądinąd pięknego wnętrza. Pozdrawiam :-)

    OdpowiedzUsuń
  7. Skarpetki przecudnej urody! Z wędrówek piesio najbardziej mi się podoba i ten ostatni domek taki elegancko odmalowany :). Ten stary drewniany ma swój urok, ale nie ukrywam, że jakoś bardziej wolę takie odczyszczone i "porządne" domostwa. Książka mnie zaciekawiła, poszukam i chętnie przeczytam.

    OdpowiedzUsuń
  8. Pisz częściej, proszę! Pozdrawiam :)

    OdpowiedzUsuń
  9. Dziękuję za rekomendację książkową. Chyba się skuszę. Czas jakiś temu zachwyciły mnie wspomnienia Eustachego Sapiehy "Tak było. Niedemokratyczne wspomnienia Eustachego Sapiehy". Może Pani zna, a jeśli nie, to serdecznie polecam. Skarpetki ażurowe piękne, sweterek też bardzo twarzowy.

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za komentarz